Wat ons betreft ligt de sweetspot van de Bourgogne tussen de €15 en €35 per fles.
In dat segment kun je nog écht ontdekkingen doen: ambachtelijke wijnen van kleine producenten, met een eerlijke prijs en verrassend veel inhoud. Geen grote namen, geen dure marketing, maar flessen die je verrassen met hun puurheid, balans en drinkplezier.
Toch lijkt dit prijspunt vandaag de dag haast op slot te zitten. Wist je dat de gemiddelde Nederlander slechts €5 tot €7 per fles uitgeeft aan wijn? Vele onderzoeken laten zien dat je bij dat bedrag vooral betaalt voor de fles, het etiket en de logistiek – en misschien nog 10% voor de daadwerkelijke wijn. Dat is wijn puur om te consumeren, zonder verhaal, zonder emotie, zonder verbinding.
Aan de andere kant van het spectrum bevindt zich de absolute top, waar soms zelfs het beste niet meer goed genoeg is. Daar draait het vaak vooral om etiketten, scores en status – meer dan om puur drinkplezier.
Juist daarom geloof ik zo sterk in die prijsklasse tussen de €15 en €35. Daar ligt wat mij betreft de grootste waarde – niet alleen in de Bourgogne, maar ook daarbuiten. Wijnen met karakter, vakmanschap, terroir en een verhaal. Wijnen die je raken, maar die je ook gewoon durft open te trekken op een doordeweekse avond. Het is soms een eenzame missie – maar we houden vol.
En met elke proeverij die we organiseren, met elk proefmoment waarbij iemand zegt: “Wow… dit is écht anders”, zetten we een kleine stap richting een nieuw bewustzijn over prijs-kwaliteit in (Bourgogne) wijn. Ik geniet vaak net zo veel – en soms zelfs méér – van een goede village- of regionale Bourgogne als van een Grand Cru. Zeker wanneer die wijn afkomstig is van een gedreven wijnmaker die liefde, vakmanschap en terroirgevoel in zijn instapwijnen stopt.
Mijn advies: begin bij de basis. Kies liever eerst voor de instap-Bourgogne van een huis. Want als die al spannend, levendig en in balans is, dan weet je: hier zit potentie.
In Frankrijk betekent “huiswijn” nog vaak wat het hoort te betekenen: uitmuntende prijs-kwaliteitverhouding. In Nederland is dat helaas niet altijd zo – daar is “huiswijn” te vaak de fles met de beste marge. Maar voor mij zou juist die instapwijn een perfecte indruk moeten geven van wat een wijnmaker in zijn mars heeft. Als je dan merkt dat het al lekker is bij de eerste slok, dat de balans er zit, dat het fruit helder is en het geheel klopt – dan weet je: deze producent kan veel meer. Weet ook dat de smaakbeleving per euro daarna exponentieel kan stijgen. Maar als het in de basis al niet goed voelt – als de wijn dun, saai of onevenwichtig is – vraag jezelf dan af: wil ik écht de hoofdprijs betalen voor iets dat ‘iets beter’ is, maar nog steeds niet overtuigt?
Persoonlijk krijg ik een enorme kick als ik iemand een generieke Bourgogne laat proeven waarvan ze zeggen:
"Is dit Premier Cru?" En ik dan kan zeggen: “Nee hoor, dit is gewoon de instapper van een klein domein.”
Dat is voor mij de charme van Bourgogne: wijnen ontdekken die zich gedragen alsof ze hoger geklasseerd zijn, puur omdat ze met aandacht zijn gemaakt – zelfs als er geen prestigieus dorp op het etiket staat. Een voorbeeld? De Mâcon La Roche Vineuse Vieilles Vignes Domaine Normand van oude stokken. Die wijn heeft zoveel concentratie, spanning en drinkplezier, dat ik hem moeiteloos naast een veel duurdere Meursault durf te zetten. Kortom: laat je niet verblinden door het etiket of de status. Zoek de hand van de maker, en je vindt Bourgognes die je écht raken – ook zonder Grand Cru-prijskaartje.
Wijn mag best een beetje pijn doen in de portemonnee, want juist dan ga je er bewuster mee om. Een fles die nét boven je normale budget ligt, trek je niet achteloos open op een dinsdagavond zonder erover na te denken. Je koestert hem, kiest het juiste moment, en zorgt dat de omstandigheden kloppen. Bovendien helpt het om meerdere flessen van dezelfde wijn te kopen. Niet om ze in één weekend soldaat te maken, maar om te volgen hoe zo’n wijn zich ontwikkelt. We weten allemaal dat we vaak te jong drinken – zonde, want veel Bourgognes winnen enorm aan balans en complexiteit na een paar jaar rust.
En ja, soms wint de nieuwsgierigheid het van het geduld, en open je toch te vroeg. Maar het mooie is: als je er zes hebt liggen, heb je nog vijf kansen om het ideale drinkmoment te pakken.
